Echo & The Bunnymen

Wie: Echo & The Bunnymen
Waar: Paradiso, Amsterdam
Wanneer: 21-01-2012

Echo and the Bunnymen @ Paradiso 2012
Echo and the Bunnymen @ Paradiso 2012

Oftewel..... "You don't see The Bunnymen. You sense them."

Het is al een tijdje een trend in het live-circuit om klassieke albums integraal te spelen, denk bijvoorbeeld aan Buzzcocks, Killing Joke, Joy Division, The Cult en natuurlijk Metallica. Gisteravond was het de beurt aan Echo & the Bunnymen, die in een uitverkocht Paradiso hun debuut “Crocodiles” en de magistrale opvolger “Heaven up here” ten gehore brengen. Echo & The Bunnymen wordt gezien als een van de meest invloedrijke postpunkbands aller tijden, jammer genoeg niet in de originele bezetting wat overigens ook niet mogelijk was geweest aangezien drummer Pete De Freitas in 1989 omkwam bij een motorongeluk. En oud-bassist Les Pattinson maakt al jaren liever boten. Echo is anno 2012 op de planken uitgegroeid tot een sextet, met zanger en frontman Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant als enige originele bandleden.

Het voorprogramma wordt verzorgt door Coves, een band uit Denton Texas. Coves is een duo bestaande uit vocalist Beck Wood (lang haar, tamboerijn & megafoon) en zingende gitarist John Ridgard, De rest van de muziek komt uit een doosje, beetje jammer!!  Zie voor de foto’s van Coves: http://www.flickriver.com/photos/muziekfotograaf/sets/72157628986748457/

Echo begint met dezelfde aankleding als dertig jaar geleden inclusief camouflagenetten. De belichting is zeer beperkt, zeg maar niet!!, zo blijft Ian gedurende het hele concert vaak niet meer dan een zwarte silhouet. Heel af en toe verschijnt ter hoogte van zijn gezicht een rood lichtpuntje van een aangestoken sigaret. Ian blijft achter zijn microfoon staan en maakt tussen de nummers door vaker niet dan wel verstaanbare opmerkingen.

Debuutalbum “Crocodiles” wordt zonder oponthoud uitgevoerd. Nadat de plaat met “Happy death men” is geëindigd, kondigt Ian aan dat “Heaven up here” gaat worden gespeeld… en vervolgens loopt de band het podium af, Wat volgt is een kwartier durende pauze,  plaspauze? Mijn Hoogtepunt van de avond is de new wave klassieker van “Heaven up here” is “Over the wall”. Eveneens sterk is “Show of strenght” en “All my colours”, ook wel “Zimbo” geheten. De toegift bestaat uit de “Hits” The killing moon, The Cutter, Nothing lasts forever en Lips like sugar. Het was dan qua belichting een beroerd concert, muzikaal gezien was het een topper. Zie voor de foto’s van Echo in de Paradiso : http://www.flickriver.com/photos/muziekfotograaf/sets/72157628988019591/

Volgende concert: Jeffrey Foucault’s Cold Satellite @ Het Huis Verloren, Hoorn (04-02-2012)